Wat de opstanding met een dinsdag doet

De opstanding is een groot verhaal. Zo groot dat hij makkelijk losraakt van je gewone leven. Op zondag zing je dat de dood overwonnen is, en op maandag sta je in de file.

Toch schrijft Paulus, na een heel hoofdstuk over de opstanding, iets heel praktisch: Daarom, broeders en zusters, wees sterk en laat je niet van je stuk brengen. Werk altijd hard voor de Heer. Je weet dat wat je voor Hem doet, niet voor niets is.

Dat is de link. Als de dood niet het laatste woord heeft, dan is niets wat je doet uiteindelijk verspild. Niet het geduld met een lastig kind. Niet de zorg voor een moeder die je niet meer herkent. Niet het werk dat niemand ziet. Niet de vriendelijkheid die niet beantwoord wordt.

In een wereld zonder opstanding is dat allemaal moedig maar zinloos: uiteindelijk verdwijnt alles. In een wereld mét opstanding wordt het bewaard. God laat niets verloren gaan van wat in liefde is gedaan.

Dat verandert een dinsdag. Niet de omstandigheden, maar het gewicht ervan. Je doet hetzelfde werk, maar je doet het niet meer tegen de leegte in.

Het leeg graf is niet alleen een belofte voor later. Het is een reden om vandaag door te gaan.