Luisterverhaal: De vrouw met de naald

Drie minuten. Ga even zitten.

Ze heet Tabita. In het Grieks: Dorkas. Gazelle. Ze woont in Joppe, aan de zee, en Lucas schrijft over haar één zin: ze deed heel veel goede dingen en hielp veel arme mensen.

Geen preken. Geen wonderen. Geen reizen. Ze maakte kleren. Voor weduwen, die in die tijd niets hadden. Geen inkomen, geen bescherming, vaak geen jas. Tabita zat met haar naald en maakte er een.

Dan wordt ze ziek. En ze sterft.

De gemeente wast haar lichaam en legt haar in een bovenkamer. Iemand herinnert zich dat Petrus in de buurt is, en ze sturen twee mannen: kom, alsjeblieft, snel.

Petrus komt. En als hij de kamer binnenloopt, staan daar de weduwen. Allemaal. Ze huilen. En ze doen iets wat Lucas heel precies opschrijft: ze laten hem de kleren zien. De hemden, de mantels, die Tabita voor hen gemaakt had. Ze dragen ze.

Kijk. Dit maakte ze voor mij. En dit. En dit.

Dat is haar grafrede. Geen woorden. Kleren.

Petrus stuurt iedereen de kamer uit. Hij knielt, hij bidt, en hij zegt: “Tabita, sta op.” Ze doet haar ogen open. Hij geeft haar zijn hand en helpt haar overeind, en roept de weduwen binnen.

Stilte.

De hele stad hoort ervan, staat er, en veel mensen komen tot geloof. Niet door een preek. Door een vrouw die kleren maakte, en door wat die kleren betekenden voor mensen die niets hadden.

Jij hoeft geen apostel te zijn. Je hoeft een naald te hebben. Of een pan. Of een auto. Of een uur. En iemand die het nodig heeft.

Wat zullen mensen laten zien, als jij er niet meer bent?