Luisterverhaal: Uit de boot

Drie minuten. Ga even zitten.

Het is nacht op het meer. De wind staat verkeerd, de golven slaan over de rand, en twaalf mannen roeien al uren tegen de storm in zonder een meter vooruit te komen. Jezus is er niet bij. Hij bleef achter op de berg om te bidden.

Dan ziet iemand iets op het water. Een gestalte. Lopend. Op de golven.

Iedereen schreeuwt. Een spook, wat anders. Maar de gestalte roept terug, boven de wind uit: “Rustig maar. Ik ben het. Wees niet bang.”

En nu komt Petrus. Petrus, die altijd eerst praat en dan denkt. Hij roept: “Heer, als U het bent, zeg dan dat ik naar U toe moet komen. Over het water.”

Een absurde vraag. Maar Jezus zegt gewoon: “Kom.”

Petrus zwaait zijn benen over de rand. Elf mannen houden hun adem in. Zijn voet raakt het water, en het water houdt. Hij staat. Hij loopt. Golven onder zijn voeten, wind in zijn gezicht, en Jezus een paar meter verderop.

En dan kijkt hij naar de golven. Naar de wind. Naar hoe belachelijk dit is. En hij zinkt.

“Heer, red mij!”

Er staat: onmiddellijk stak Jezus zijn hand uit en greep hem. Onmiddellijk. Hetzelfde woord als bij de vissers en hun netten.

Ze klimmen samen terug in de boot. De wind gaat liggen. Elf droge mannen kijken naar één natte.

Stilte.

Mensen zeggen vaak: Petrus had niet moeten twijfelen. Maar kijk eens naar de elf anderen. Die twijfelden niet. Die bleven gewoon zitten.

Petrus is de enige die uit de boot stapte. De enige die zonk. En de enige die weet hoe de hand van Jezus voelt als Hij je vastgrijpt.

Als jij deze maand iets probeerde en het lukte niet: welkom. Je bent nat geworden. Dat betekent dat je uit de boot bent gestapt.