Luisterverhaal: Onder de bremstruik

Drie minuten. Ga even zitten.

Gisteren stond hij nog op de Karmel. Vuur uit de hemel, een heel volk dat op de knieën ging, vierhonderd valse profeten verslagen. Elia, de man van God. Het grootste moment van zijn leven.

Vandaag rent hij.

Koningin Izebel heeft een boodschap gestuurd: morgen om deze tijd ben je dood. En de man die gisteren niet bang was voor vierhonderd profeten, is nu bang voor één briefje. Hij rent naar het zuiden, de woestijn in, een dag lang. Zijn knecht laat hij achter. Hij wil niemand meer.

Onder een bremstruik gaat hij liggen. En hij bidt het eerlijkste gebed uit het Oude Testament: “Het is genoeg, Heer. Neem mijn leven maar. Ik ben niet beter dan mijn vaders.”

Hij valt in slaap.

En dan raakt iemand hem aan. Een engel. “Sta op en eet.” Naast zijn hoofd ligt een brood, gebakken op hete stenen, en een kruik water. Hij eet, hij drinkt, hij gaat weer liggen.

Geen preek. Geen “waarom ben je zo bang”. Geen “kijk wat je gisteren nog deed”. Brood en slaap.

Hij slaapt weer. En weer die aanraking. “Sta op en eet. Anders is de reis te lang voor je.” Hij eet nog een keer. En op die twee maaltijden loopt hij veertig dagen door de woestijn, naar de berg van God.

Stilte.

Als je op bent, verwacht je van God een oplossing. Of een verwijt. Elia kreeg geen van beide. Hij kreeg te eten en mocht slapen. Twee keer.

God weet wat een lichaam nodig heeft. Hij heeft het gemaakt. En soms is het meest geestelijke wat je kunt doen: eten, en gaan liggen, en morgen verder kijken.

Als je vandaag onder een bremstruik ligt: eet iets. Ga slapen. Het gesprek komt later. Dat komt goed.