Luisterverhaal: De ene die terugkwam

Drie minuten. Ga even zitten.

Ze staan op afstand. Dat moet, dat is de wet. Tien mannen met een huidziekte, buiten het dorp, met kleren die kapot zijn en een doek voor hun mond. Als iemand te dichtbij komt, moeten ze roepen: onrein, onrein.

Vandaag roepen ze iets anders. “Jezus! Meester! Heb medelijden met ons!”

Hij komt niet dichterbij. Hij raakt ze niet aan, zoals Hij bij anderen deed. Hij zegt alleen: “Ga je aan de priesters laten zien.”

Dat is een rare opdracht. Je laat je aan de priester zien als je genezen bent, om weer toegelaten te worden. Zij zijn niet genezen. Ze staan daar nog, met hun wonden.

Maar ze gaan. Tien mannen draaien zich om en lopen naar het dorp. En onderweg, ergens tussen de eerste en de honderdste stap, kijkt iemand naar zijn handen. En ze zijn schoon.

Negen lopen door. Sneller nu. Naar de priester, naar hun families, naar hun oude leven dat ze terugkrijgen. Je kunt het ze niet kwalijk nemen.

Eén stopt.

Hij draait zich om. Hij loopt terug, en dan rent hij, en hij roept, hard, zodat iedereen het hoort: God is groot! Hij valt voor Jezus op de grond, met zijn gezicht in het stof, en zegt: dank U.

Lucas voegt er één zin aan toe: en het was een Samaritaan. De buitenlander. De ketter. Van de tien was hij degene die terugkwam.

Jezus kijkt naar hem, en dan naar de lege weg. “Zijn er niet tien genezen? Waar zijn de andere negen? Is er niemand teruggekomen om God te eren, behalve deze vreemdeling?”

En dan tegen de man op de grond: “Sta op. Ga. Je geloof heeft je gered.”

Stilte.

Tien werden genezen. Eén werd gered. Het verschil was niet het wonder. Het verschil was de weg terug.

Je hebt dingen gekregen. Dit jaar, deze maand, vandaag. Grote kans dat je doorliep, met de negen. Dat is menselijk.

Maar de weg terug is nog open. Draai je om. Ren. Val neer. Zeg: dank U.

Dat is het moment waarop je heel wordt.