Geroepen in het gewone

Wat je ook doet, doe het met je hele hart, alsof je het voor de Heer doet en niet voor mensen. Onthoud dat God je er als beloning zijn erfenis voor zal geven. Want je werkelijke Meester is Christus.

Simon en Andreas lieten hun netten liggen. Levi liet zijn loket achter. Dat zijn de verhalen van deze maand, en ze zijn waar. Maar ze kunnen ook een verkeerde indruk geven: alsof echt volgen betekent dat je alles opgeeft en zendeling wordt.

Paulus schrijft aan gewone mensen in een gewone stad. Slaven zelfs, mensen zonder enige keuze in hun werk. En hij zegt niet: ontsnap. Hij zegt: doe wat je doet met je hele hart, alsof je het voor de Heer doet.

Dat is een andere manier van roepen. Niet weg uit je leven, maar dieper erin. De verpleegkundige die de nachtdienst draait. De vader die voor de derde keer hetzelfde boekje voorleest. De boekhouder, de bouwvakker, de leraar, de mantelzorger. Allemaal geroepen, precies daar.

Het verschil zit niet in wát je doet, maar voor wie. Je werkelijke Meester is Christus. Niet je baas, niet je klanten, niet je eigen ambitie. Als dat doordringt, verandert het werk niet, maar jij wel.

Morgen is de laatste dag van deze maand. Vandaag is de vraag simpel: waar ga je straks heen, en kun je daar Hem volgen?