Ze stierven zonder het te krijgen

Het geloof is de zekerheid dat de dingen die we verwachten, ook werkelijkheid zullen worden. (…) Vol geloof in God zijn zij allemaal gestorven, zonder dat ze hebben gekregen wat hun was beloofd. (…) Zij verlangden naar een beter vaderland, namelijk hun hemelse vaderland. Daarom schaamt God Zich er niet voor om Zich hun God te noemen.

Abraham kreeg een land beloofd. Hij stierf met één stuk grond: een graf. Mozes zag het beloofde land vanaf een berg en mocht er niet in. David wilde de tempel bouwen; zijn zoon deed het. Ze stierven allemaal zonder te krijgen wat beloofd was.

En Hebreeën noemt dat geen mislukking. Het noemt het geloof.

Dit is misschien de moeilijkste vorm van hoop: werken aan iets waarvan je het einde niet ziet. Bidden voor een kind dat pas na jouw dood terugkomt. Een kerk bouwen die pas bloeit als jij er niet meer bent. Een boom planten (dag 227) voor mensen die je nooit ontmoet.

Onze tijd wil resultaat. Nu, meetbaar, zichtbaar. De Bijbel zegt: sommige dingen zie je pas van de andere kant.

En dan de zin waar het om gaat: God schaamt zich er niet voor om zich hun God te noemen. Hij is trots op mensen die volhielden zonder te zien. Ze staan op zijn lijst.

Waar werk jij aan dat je misschien nooit ziet? Dat is geen reden om te stoppen. Het is een reden om je naam op die lijst te weten.