Machtigen van hun troon, gewone mensen geëerd

Ik prijs de Heer God. En ik ben blij over God, mijn Redder, omdat Hij zó goed geweest is voor mij, een gewone vrouw. Voortaan zullen alle volken zeggen dat God heerlijke dingen voor mij heeft gedaan. Want de heilige, machtige God heeft geweldige dingen bij mij gedaan. Hij is vriendelijk en goed voor alle mensen die ontzag voor Hem hebben. (…) Hij heeft machtige dingen gedaan. Trotse mensen heeft Hij vernederd. Machtige mensen heeft Hij hun macht afgenomen. Maar gewone mensen heeft Hij geëerd. Hongerige mensen heeft Hij veel gegeven. Maar rijke mensen heeft Hij met lege handen weggestuurd.

Maria is net bij Elisabet aangekomen. Twee zwangere vrouwen, één oud, één jong, allebei met een kind dat er niet had moeten zijn. En Maria begint te zingen.

Het is geen lieflijk lied. Het is een lied over omkering. Machtigen naar beneden, gewone mensen omhoog. Hongerigen vol, rijken leeg. Ze zingt over een God die de wereld op zijn kop zet, en ze zingt het als iets wat al gebeurd is.

Dit lied is eeuwenlang gezongen in kloosters, elke avond. En het is in sommige tijden verboden geweest, omdat het te politiek was. Een tienermeisje uit Nazaret die zingt over machthebbers die van hun troon vallen: dat klinkt gevaarlijk.

Kerst is niet neutraal. Het kind in de voerbak is een Koning die anders regeert. Wie het feest viert, kiest een kant. De kant van de gewone mensen, de hongerigen, de over het hoofd gezienen.

Lees het lied nog een keer. En vraag je af waar je staat.