Luisterverhaal: De oude man in de tempel

Drie minuten. Ga even zitten.

Simeon is oud. Hoe oud, staat er niet, maar oud genoeg dat mensen denken dat hij elk jaar zijn laatste is. Hij woont in Jeruzalem en hij wacht.

De Geest had hem iets gezegd, lang geleden: je zult niet sterven voordat je de Messias hebt gezien. Dus hij wacht. Jaren. Decennia. Elke dag naar de tempel. Elke dag kijken naar wie er binnenkomt. Elke dag naar huis zonder.

Vandaag duwt de Geest hem weer naar de tempel. Hij weet niet waarom. Het is een gewone dag, met gewone mensen die gewone offers brengen.

En dan komt er een jong stel binnen. Arm, dat zie je aan het offer: twee duiven, het offer van mensen die geen lam kunnen betalen. De vrouw draagt een baby van zes weken.

Simeon kijkt. En hij weet het.

Hij loopt naar ze toe, een vreemde oude man, en hij vraagt of hij het kind mag vasthouden. Maria geeft Hem. En Simeon staat daar, met de Messias in zijn armen, en hij begint te bidden.

“Nu laat U, Heer, uw dienaar in vrede gaan, zoals U gezegd hebt. Want mijn ogen hebben uw redding gezien. Het licht voor alle volken.”

Nu mag ik gaan. Ik heb gezien waar ik op wachtte.

Dan kijkt hij naar Maria, en hij zegt iets wat zij niet had verwacht. “Dit kind zal veel mensen doen vallen en opstaan. En door jouw ziel zal een zwaard gaan.”

Hij ziet het kruis al. Zes weken na de geboorte.

Stilte.

Simeon wachtte een leven lang op één moment. En toen het kwam, was het geen leger en geen troon. Het was een baby van arme ouders, op een gewone dag.

Hij herkende het omdat hij had leren wachten. Wie niet wacht, ziet het niet als het komt.

Het jaar is bijna om. Misschien heb jij ook iets gezien waar je op wachtte. Klein, misschien. Op een gewone dag. Zeg dan wat Simeon zei: mijn ogen hebben het gezien. Nu kan ik verder.