Luisterverhaal: Simon en het net

Ga even goed zitten. Dit duurt drie minuten.

Het is vroeg. Het meer ligt stil, het licht is nog grijs. Simon staat tot zijn knieën in het water en trekt aan een net dat te licht aanvoelt. Weer niks. Hij heeft de hele nacht gevist en hij weet precies wat zijn vrouw straks gaat vragen.

Dit is zijn leven. Vissen, netten boeten, verkopen, slapen, vissen. Het is niet slecht. Het is gewoon… hetzelfde. Elke dag.

Dan hoort hij stemmen op het strand. Een groep mensen, en in het midden die rabbi over wie iedereen praat. Simon kijkt niet op. Rabbi’s zijn voor mensen met tijd.

Maar de man loopt niet door. Hij stopt. Hij kijkt naar Simon. Niet naar het net, niet naar de boot – naar hém.

“Simon.”

Hij weet zijn naam.

“Volg Mij. Dan maak Ik van jou een visser van mensen.”

Simon staat daar met dat lege net in zijn handen. Hij zou kunnen zeggen: ik heb een bedrijf. Ik heb een schoonmoeder in huis. Ik ben niet gestudeerd. Ik ben moe.

Maar dat zegt hij niet. Hij kijkt naar het net, en hij kijkt naar de man, en hij laat het net los. Het zakt in het water. Hij hoort het bijna niet.

En hij gaat.

Niet omdat hij begrijpt wat een visser van mensen is. Hij zal het nog jaren niet begrijpen. Hij gaat omdat iemand hem zag, midden in zijn gewone, moe makende dag, en hem bij zijn naam noemde.

Stilte.

Misschien sta jij ook ergens tot je knieën in het water. Met een net dat te licht aanvoelt.

Hij kent je naam.