Luisterverhaal: Honger

Drie minuten. Ga even zitten.

Er is niets in de woestijn van Judea. Geen boom, geen water, geen mens. Alleen steen, en licht dat zo fel is dat je ogen er pijn van doen, en ’s nachts een kou die door je kleren heen trekt.

Hij is er veertig dagen. Hij eet niet.

Op de veertigste dag is de honger geen gevoel meer. Het is alles. Je hoofd doet pijn, je handen trillen, en de stenen om je heen beginnen op brood te lijken. Ronde, platte broden, net uit de oven.

Dan is er die stem.

Hij klinkt niet zoals je verwacht. Hij sist niet, hij dreigt niet. Hij klinkt redelijk. Bijna zorgzaam.

“Als U Gods Zoon bent, zeg dan tegen deze stenen dat ze in broden moeten veranderen.”

Het is niet eens een verkeerd voorstel. Hij is Gods Zoon. Hij heeft honger. Wat is er mis met brood?

Dit: er zit een klein woordje in dat alles vergiftigt. Als. Alsof het nog moet blijken. Alsof je het even moet laten zien.

Jezus antwoordt niet met een argument. Hij zegt een zin die Hij van kind af aan kent: “Je kan niet alleen van brood leven. Alles wat God zegt, heb je óók nodig om te leven.”

De stem probeert het nog twee keer. Spring van de tempel, dan ziet iedereen wie U bent. Buig één keer, en U krijgt de hele wereld zonder kruis. En allebei de keren: hetzelfde antwoord, uit dezelfde bron.

Dan is het stil. En er komen engelen, staat er, en die dienen Hem.

Stilte.

Let op wat er níet gebeurt. Hij eet niet. Hij springt niet. Hij krijgt de wereld niet. De honger blijft, en Hij loopt de woestijn uit met lege handen en een vaste grond.

Vandaag zal er ook een stem zijn die zegt: bewijs even wie je bent. Laat zien wat je kunt. Zorg eerst voor jezelf.

Je kent nu het antwoord.