Luisterverhaal: Slapen in de storm

Drie minuten. Ga even zitten.

Het is avond. De hele dag heeft Jezus onderwezen, vanuit een boot, aan een strand vol mensen. Hij is op. “Laten we naar de overkant gaan,” zegt Hij. Ze duwen af.

Het Meer van Galilea ligt diep tussen bergen. De wind kan er ineens doorheen vallen, van boven, en dan gaat het snel. Dat gebeurt nu. Binnen minuten staan er golven die over de rand slaan. De boot loopt vol. Vissers, mannen die op dit water zijn opgegroeid, beginnen te schreeuwen.

En Jezus slaapt.

Achter in de boot, op het kussen van de stuurman, met zijn hoofd op zijn arm. Het water klotst om zijn voeten. Hij slaapt.

Ze maken Hem wakker. Niet netjes. “Meester! Kan het U niets schelen dat we vergaan?”

Hij staat op. Hij kijkt naar de wind, naar het water, en Hij zegt twee woorden. “Zwijg. Wees stil.” Alsof Hij een hond toespreekt.

En het is stil. Niet een beetje rustiger. Spiegelglad.

Dan draait Hij zich om naar de twaalf mannen die druipend naar Hem staren. “Waarom waren jullie zo bang? Hebben jullie nog steeds geen geloof?”

Ze geven geen antwoord. Ze zeggen alleen tegen elkaar, zachtjes: wie is dit?

Stilte.

Er zijn twee soorten rust in dit verhaal. De ene komt aan het eind: het meer wordt stil. Dat is de rust die we allemaal willen. Storm weg, probleem opgelost.

Maar de andere rust komt eerder, en die is groter. Hij sliep. Midden in de storm. Niet omdat de storm niet echt was, maar omdat Hij wist in wiens handen de storm lag.

Die rust kun jij ook hebben. Niet als het probleem weg is, maar terwijl het er nog is. Omdat je weet wie er in de boot ligt.

Wie is dit? Dat is de vraag van de leerlingen. En het is de vraag die je rust bepaalt.