Luisterverhaal: De man op het eiland

Drie minuten. Ga even zitten.

Hij is oud. Negentig, misschien. De laatste van de twaalf. Alle anderen zijn dood, de meesten vermoord. Hij heeft het overleefd, en dat is bijna erger. Nu zit hij op Patmos, een kale rots in de Egeïsche Zee, waar Rome mensen heen stuurt die het niet zullen doodmaken maar wel kwijt wil.

Johannes. De leerling van wie Jezus hield. Die aan tafel tegen Hem aan leunde. Die onder het kruis stond. Die als eerste bij het lege graf was.

Zestig jaar geleden. En nu zit hij hier, en de gemeenten aan de overkant worden vervolgd, en de keizer noemt zichzelf god, en het lijkt alsof alles wat ze geloofden aan het verliezen is.

Het is zondag. De dag van de Heer. Hij bidt.

En dan hoort hij een stem achter zich, als een bazuin. Hij draait zich om. En hij ziet Hem. Niet zoals aan het meer, niet zoals aan tafel. Ogen als vuur, een gezicht als de zon, een stem als de zee. Johannes valt neer als dood.

En een hand raakt hem aan. Dezelfde hand. “Wees niet bang. Ik ben de eerste en de laatste. Ik was dood, en kijk, Ik leef, tot in eeuwigheid.”

Wat volgt, is het vreemdste boek van de Bijbel. Beesten en draken en bazuinen en schalen. Beelden voor mensen die in de verdrukking zitten, in een taal die de keizer niet snapt.

En dan, aan het eind, het beeld waar het allemaal naartoe gaat. Een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Een stad die neerdaalt. En een stem: Dit is de plaats waar God voortaan bij de mensen zal wonen. Hij zal alle tranen van hun ogen afvegen. En de dood zal er niet meer zijn.

Stilte.

De grootste hoop van de Bijbel is niet opgeschreven in een paleis. Ze is opgeschreven op een strafeiland, door een oude man die alles verloren had, behalve Hem.

Als jij vandaag op je eigen Patmos zit: draai je om. Hij staat achter je. En Hij heeft je iets te laten zien.