Ik maak alles nieuw

En ik zag een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Want de eerste hemel en de eerste aarde bestonden niet meer. En ik zag de heilige stad, het nieuwe Jeruzalem, uit de hemel neerdalen, bij God vandaan. Vanuit de hemel hoorde ik een stem luid zeggen: “Dit is de plaats waar God voortaan bij de mensen zal wonen.” Hij zal alle tranen van hun ogen afvegen. En de dood zal er niet meer zijn. Niemand zal nog verdrietig zijn, treuren of pijn hebben. En Hij die op de troon zit, zei: “Ik maak alles nieuw!” Tegen mij zei Hij: “Schrijf dit op. Want mijn woorden zijn waar.”

Let op de richting. De stad daalt neer. Wij gaan niet omhoog naar de hemel; de hemel komt naar beneden. God komt bij de mensen wonen. Dat is het einde van de ballingschap, het einde van de afstand, het einde van het wachten.

En dan de zin: Hij zal alle tranen van hun ogen afvegen. Niet: er zullen geen tranen meer zijn. Ze zijn er, en Hij veegt ze af. Met zijn hand. Eén voor één. Alsof Hij elke traan kent.

Ik maak alles nieuw. Niet: alles anders. Alles nieuw. Deze aarde, dit lichaam, deze relaties, wat kapot is: nieuw gemaakt. Niet weggegooid.

En dan zegt Hij tegen Johannes: schrijf dit op. Want het is waar. Het is niet een mooie wens. Het is een belofte, met een handtekening.

Een maand hoop. Je hebt geleerd dat hoop niet optimisme is, dat volharding klein en dagelijks is, dat je mag klagen en toch hopen, dat het einde bekend is.

Dit is dat einde. Lees het nog een keer. En morgen begint Advent: het wachten op de eerste keer dat Hij kwam, om te leren wachten op de tweede.