Luisterverhaal: De oude priester

Drie minuten. Ga even zitten.

Zacharias is oud. Zijn vrouw Elisabet ook. Ze hebben geen kinderen, en in hun tijd is dat een schande die je elke dag voelt. Ze hebben erom gebeden, jaren, decennia. Op een gegeven moment stop je met bidden. Niet uit ongeloof. Uit moeheid.

Hij is priester. Eén keer in zijn leven wordt hij ingeloot om het reukoffer te brengen in het heiligdom. Het hoogtepunt van zijn loopbaan. Hij gaat naar binnen, alleen, het volk wacht buiten.

En er staat een engel naast het altaar.

“Wees niet bang, Zacharias. Je gebed is verhoord.”

Welk gebed? Hij bidt al jaren niet meer om een kind. Maar de engel wel. God heeft het bewaard.

“Elisabet krijgt een zoon. Je moet hem Johannes noemen. Hij zal het volk klaarmaken voor de Heer.”

En Zacharias, de priester, in het heiligdom, met een engel voor zich, zegt: “Hoe kan ik dat weten? Ik ben oud, en mijn vrouw ook.”

Het is een eerlijke vraag. En het is ongeloof. En de engel zegt: je zult niet kunnen spreken tot het gebeurd is.

Negen maanden stil. Hij komt naar buiten en kan niets zeggen. Hij gaat naar huis, en Elisabet raakt zwanger, en hij kan het niet vertellen. Negen maanden lang kijken en zwijgen.

Dan wordt het kind geboren. De familie wil hem Zacharias noemen. Elisabet zegt: nee, Johannes. Ze vragen het aan de vader. Hij pakt een schrijfplankje en schrijft: zijn naam is Johannes.

En zijn mond gaat open. En het eerste wat hij doet, na negen maanden, is God prijzen.

Stilte.

Twee dingen.

Je gebed van vroeger, waar je mee gestopt bent: God is er niet mee gestopt. Hij heeft het bewaard.

En als het antwoord komt en je gelooft het niet: dat is geen einde. Zacharias kreeg negen maanden stilte om te leren. En daarna zong hij.

Waar ben jij mee gestopt? Het ligt nog bij Hem.