Luisterverhaal: De tuin

Drie minuten. Ga even zitten.

Het is na middernacht. Ze zijn de stad uit gelopen, over de beek Kidron, de heuvel op naar een olijfgaard die Getsemane heet. Hier kwamen ze vaker. Judas weet dat.

Jezus zegt tegen acht van hen: blijf hier zitten. Drie neemt Hij mee, iets verder. En tegen die drie zegt Hij iets wat ze nog nooit van Hem gehoord hebben: Ik ben zo bedroefd dat Ik er bijna aan doodga. Blijf hier bij Mij.

Dit is de man die stormen stilde en doden opwekte. En nu zegt Hij: blijf bij me.

Hij loopt een steenworp verder. Dan valt Hij op zijn knieën. En Hij bidt, en het is geen mooi gebed.

“Vader, als het kan, laat deze beker dan aan Mij voorbijgaan.”

Hij vraagt of het anders kan. Hij, die precies wist waarvoor Hij gekomen was, vraagt of er een andere weg is. En het antwoord is stilte.

Lucas, die arts was, schrijft dat zijn zweet werd als druppels bloed die op de grond vielen. En dat er een engel kwam om Hem kracht te geven. Niet om Hem eruit te halen. Om Hem sterk genoeg te maken om er doorheen te gaan.

Dan staat Hij op en loopt terug naar zijn vrienden. Ze slapen. Alle drie. Van verdriet, staat er erbij, alsof Lucas het nog een beetje voor ze wil opnemen.

Hij maakt ze wakker. En dan, verderop op de heuvel, komen er fakkels aan.

Stilte.

Twee dingen om mee te nemen.

Het eerste: bang zijn is niet hetzelfde als ongelovig zijn. Hij was doodsbang en ging toch. Moed is niet de afwezigheid van angst.

Het tweede: die zin. Niet wat Ik wil, maar wat U wilt. Er zat een hele nacht worstelen voor nodig om dat te kunnen zeggen.

Als jij vanavond ergens mee worstelt: je bent in goed gezelschap. In een tuin, op je knieën, met vrienden die in slaap vallen. Het is de plek waar Hij ook was.