Het gordijn scheurde

Vanaf ongeveer twaalf uur werd het helemaal donker in het hele land. Dat duurde tot ongeveer drie uur ’s middags. Toen riep Jezus luid: “Eloï, Eloï, lama sabachtani!” Dat betekent: “God, mijn God, waarom heeft U Mij verlaten?” (…) Maar Jezus gaf een luide schreeuw en stierf. Op dat moment scheurde het gordijn in de tempel van boven naar beneden in tweeën. De legerhoofdman die tegenover Jezus stond, zag hoe Jezus stierf. Hij riep uit: “Ja, dit was écht Gods Zoon!”

Drie dingen gebeuren er tegelijk, en ze horen bij elkaar.

Het wordt donker. Midden op de dag. De schepping doet de ogen dicht.

Hij roept de eerste regel van Psalm 22. Mensen denken soms dat dit wanhoop is zonder geloof. Maar Hij bidt. Zelfs daar, verlaten, spreekt Hij God nog aan met “mijn God”. En wie Psalm 22 verder leest, weet dat die eindigt in vertrouwen.

Het gordijn scheurt. In de tempel hing een zwaar gordijn voor de ruimte waar God woonde. Daar mocht één man, één keer per jaar, naar binnen. Dat gordijn scheurt van boven naar beneden. Niemand heeft het gedaan; het gaat van bovenaf.

En dan is de eerste mens die hardop zegt wie Hij is, geen leerling en geen priester, maar een Romeinse officier. Een buitenstaander, iemand van het leger dat Hem net gekruisigd heeft.

Dat is het einde van deze maand, en het is geen vrolijk einde. De leerlingen zitten achter gesloten deuren, de vrouwen kopen specerijen voor een lichaam, en het lijkt afgelopen.

Maar het gordijn hangt niet meer. De weg is open. En wat niemand van hen die zaterdag wist, weet jij wel: dit is niet het einde van het verhaal.

Morgen begint april.