Luisterverhaal: De stille dag

Drie minuten. Ga even zitten.

Het is zaterdag. Sabbat. In Jeruzalem staat alles stil, zoals elke week, maar deze week voelt de stilte anders.

In een bovenkamer zitten tien mannen. Judas is er niet meer. Petrus zit apart, praat met niemand. Niemand slaapt echt. Ze hebben de deur op slot gedaan en luisteren bij elk geluid op de trap.

Gisteren was Hij dood. Ze hebben het gezien, van een afstand. Sommigen niet eens dat, die waren al weg.

Een paar vrouwen zitten bij elkaar in een ander huis. Maria uit Magdala, nog een Maria, Salome. Ze hebben gisteravond gekeken waar Hij werd neergelegd. Het ging te snel; er was geen tijd om het lichaam goed te verzorgen. Dus hebben ze specerijen gekocht. Morgenvroeg gaan ze, zodra het licht is.

Dat is het enige plan dat er nog is. Een dode goed verzorgen.

En God?

Niemand hoort iets. Er is geen stem, geen engel, geen teken. De hemel is dicht. Voor iedereen die erbij was, is dit de dag dat het verhaal afgelopen is.

Stilte.

Er is een oud geloof dat Jezus op deze dag niet stil lag, maar afdaalde tot in het rijk van de dood om daar de deuren open te breken. Of dat zo is, weten we niet. Wat we wel weten: onder de grond, waar niemand keek, was God niet klaar.

Misschien zit jij ook in een zaterdag. Iets is gestorven, en de zondag is nog niet gekomen. Je hoort niets. Je hebt alleen een plan om te overleven, en dat is genoeg.

Weet dan dit: de stilste dag van het jaar zat tussen twee dagen die de wereld veranderden. Stilte is niet hetzelfde als afwezigheid.

Morgen wordt het licht.