Op de zevende dag

Zo maakte God de hemel en de aarde en alles wat daarop leeft en groeit. Op de zevende dag was alles af en maakte God niets meer. Op de zevende dag rustte God uit van al zijn werk. God zegende de zevende dag en maakte er een heilige dag van, omdat Hij toen uitrustte van het maken van de hemel en de aarde.

Drie dingen doet God op de zevende dag.

Hij stopt. Niet omdat Hij niet verder kon. Omdat Hij klaar was. Het is af, en Hij laat het af zijn.

Hij zegent de dag. Tot nu toe zegende Hij dieren en mensen: wees vruchtbaar. Nu zegent Hij tijd. Een dag krijgt een zegen. Dat betekent: deze dag draagt iets in zich, zoals een zaadje.

Hij maakt hem heilig. Apart gezet. Anders dan de andere. Het eerste heilige in de Bijbel is geen plek en geen voorwerp. Het is een dag.

Let op wat er nog niet is: geen gebod, geen wet, geen Israël. Dit is voor iedereen, vanaf het begin. Rust is niet joods of christelijk. Rust is menselijk. Het is ingebouwd in de schepping, als een ritme van zeven.

Wie dat ritme negeert, merkt het. Niet meteen, wel na een tijd. Lichamen die zeven dagen doorgaan, breken. Gezinnen ook. Wie een dag apart zet, merkt het ook: er komt iets terug wat weg was.

Deze week: kijk waar jouw zevende dag is. Bestaat hij? Zo niet, dan weet je wat morgen komt.