Hij laat mij rusten in groene velden

De Heer zorgt voor mij zoals een herder voor zijn schapen zorgt. Ik kom niets tekort. Hij laat mij rusten in groene velden. Hij laat mij drinken uit rustige stroompjes. Hij geeft me kracht. Hij helpt me om te leven zoals Hij het wil, omdat Hij dat heeft beloofd. Zelfs als ik door een diep, donker dal ga, een dal van moeilijkheden, ben ik nergens bang voor, want U bent bij mij. Met uw stok en uw herdersstaf beschermt U mij en stuurt U mij bij. Het troost mij dat U dat doet. Mijn vijanden zien hoe goed U voor mij bent: U zet een feestmaaltijd voor mij neer. U zalft mijn hoofd met zalf-olie. U schenkt mijn beker zó vol dat hij overloopt. Uw goedheid en liefde zijn mijn leven lang bij mij. Ik mag mijn hele leven dicht bij U zijn.

Hij laat mij rusten. Let op dat werkwoord. Niet: ik rust. Hij laat mij rusten. Schapen gaan niet uit zichzelf liggen; ze zijn onrustig, ze grazen door, ze dwalen. Een herder moet ze laten liggen. Hij zoekt de plek, zorgt dat het veilig is, en dan pas gaan ze liggen.

Zo is het met jou. Je gaat niet vanzelf rusten. Er is Iemand die de plek zoekt, het veilig maakt, en je laat liggen.

En dan het dal. De psalm ontkent niet dat het donker wordt. Maar er is één verschil: U bent bij mij. Halverwege de psalm verandert David van “Hij” naar “U”. In het groene veld praat hij óver de Herder. In het dal praat hij tégen Hem. Dichterbij.

Lees de psalm nog een keer, hardop, langzaam. Het kost een minuut. Het is de beste minuut van je dag.