Luisterverhaal: Een stem in de nacht

Drie minuten. Ga even zitten.

Het is nacht in de tempel van Silo. De lamp brandt nog, net. Eli, de priester, is oud en ziet bijna niets meer. Hij slaapt in zijn kamer. En in de ruimte bij de ark ligt een jongen te slapen. Samuel. Zijn moeder heeft hem hier gebracht toen hij nog klein was, als antwoord op een gebed. Hij is opgegroeid tussen de offers en de priesters.

Lucas zou zeggen: het woord van de Heer was zeldzaam in die dagen. God sprak niet vaak. Niemand verwachtte het.

En dan, in het donker: “Samuel.”

Hij springt op. Hij rent naar Eli. “Hier ben ik, u riep me.”

Eli, half wakker: “Ik heb je niet geroepen. Ga maar weer liggen.”

Hij gaat liggen. “Samuel.”

Weer naar Eli. “Hier ben ik.” Weer: ga liggen, jongen.

Er staat een zin bij die je makkelijk mist: Samuel kende de Heer nog niet. Hij woonde in de tempel, hij deed het werk, hij kende alle gebruiken. En hij kende de Heer niet. Zo kan het dus.

Derde keer. “Samuel.”

Hij gaat weer naar Eli. En nu snapt de oude man het. Hij is bijna blind, maar dit ziet hij. “Ga liggen. En als je het weer hoort, zeg dan: spreek, Heer, uw dienaar luistert.”

Samuel gaat liggen. Het is stil. En dan komt de Heer, staat er, en Hij staat daar, en Hij roept zoals de vorige keren: “Samuel, Samuel.”

En de jongen zegt: “Spreek. Uw dienaar luistert.”

Stilte.

Drie dingen.

God riep een jongen die Hem nog niet kende. Je hoeft niet klaar te zijn om geroepen te worden.

God riep drie keer. Hij geeft niet op na de eerste keer dat je de verkeerde kant op rent.

En het antwoord was geen prestatie. Het was een houding. Spreek. Ik luister.

Als je vannacht wakker ligt en je hoort iets wat lijkt op je naam: probeer die zin eens.